Waar het mis ging

Ik was zeven of acht denk ik. De leeftijd waarop je je begint met het wisselen van je voortanden. Op het moment dat mijn "grote mensen voortanden" net in hun volle glorie zichtbaar waren. 

Ik was met mijn jongere broertje en oudere neef aan het spelen op de oprit naast het huis van mijn opa en oma. Zo'n breed grintpad, met witte en grijze stenen. 

We speelden met het onderstel van een oude kinderwagen. Een paar planken erop gelegd en toen was het een auto. Ik zat op de auto en mijn neefje duwde. En toen besloot hij plots te stoppen. Ik was niet voorbereid en kukelde met mijn gezicht vol op de grond. Op het grint dus. 

Wat er daarna gebeurde weet ik niet meer. Mijn volgende herinnering is aan de tandartsstoel, met een vreemde tandarts die in mijn mond keek, en zoiets zei als, ik kan nu niets doen, afwachten of en hoe ze weer terug komen. Mijn voortanden, net verschenen, waren teruggeschoten in mijn kaak.


Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Zonder tanden

Je gaat niet zonder voortanden de deur uit, had de parodontoloog beloofd. Dat gaan we je niet aandoen. Ter overbrugging krijg je een tijdelijke prothese (een plaatje) waaraan twee voortanden bevestigd zijn.   En dus ging ik een paar weken voor de operatie naar de tandtechnische praktijk voor het maken van een afdruk. Op basis van mijn tanden, en de bouw van mijn kaak, maakten ze een prachtig plaatje.  Na de operatie mocht die meteen in. En toen... paste hij niet. De hoeveelheid bot die vooral achter mijn tanden was bijgeplaatst betekende dat de vorm van mijn gehemelte veranderd was. Zoveel dat het niet mogelijk was het plaatje ter plekke bij te slijpen.  En dus ging ik toch zonder voortanden naar huis. Inmiddels was daar wel, wat misschien wel mijn grootste vriend is geworden het afgelopen jaar, corona. Dus ik vroeg maar gewoon een mondkapje en zei nog grappend "dat gaat nu minder opvallen, dat ik met een mondkapje loop".  Er ging nog iets mis, want de recepten ...
Meer lezen

Het verwijderen van mijn voortanden

Dat was in juni 2019. Maar van september tot februari geef ik erg veel onderwijs. Meestal bezoek ik ook nog een aantal congressen. Niet de periode waarin je je voortanden uit je mond laat slopen.  Eind februari van 2020 was het zover. Ik zag erg op tegen de operatie. Mijn ervaring met het trekken van tanden was er een van wrikken en trekken. Vier kiezen toen ik twaalf was, en toen mijn kaak te klein bleek voor al mijn tanden. Voor de beugel erin ging moesten er vier kiezen uit. In de loop van de jaren, nog twee verstandskiezen. In plaats van een gaatje vullen, gingen ze eruit op het moment dat ze problemen veroorzaakten.  En toen was er die ene kies, die opeens, tijdens het eten van een sateetje op een terras doormidden brak. De tandarts probeerde het restant te trekken, dat lukte niet helemaal, en toen naar de kaakchirurg die zonder verdoving het resterende deel uit mijn kaak viste.  Dit ging anders. Allereerst was er een goede verdoving, dat hielp. Daarna legde de parad...
Meer lezen

De acceptatiefase

Dus wachtte ik wel. Ondertussen wisselde ik van tandarts, want in de praktijk waar ik zat had ongeveer elk half jaar een andere tandarts. Elke keer weer het hele verhaal vertellen, want natuurlijk waren mijn voortanden en de "toestand" daarvan het eerste waar ze naar vroegen. Ergens rond mijn 18de was ik ook nog eens echt bang geworden voor tandartsbezoek. Ik ging al nooit met plezier, zoals de meeste mensen. Tijdens een reguliere controle constateerde mijn toenmalige tandarts (eentje met een mond vol met grote, porseleinen kronen) een gaatje in mijn verstandskies. Of hij die tand meteen maar even zou trekken. Ik stemde toe maar kreeg vervolgens een flinke paniekaanval in de stoel. Dat gevoel, en de angst voor een nieuwe paniekaanval nam ik de jaren daarna mee naar elke afspraak.   Ook mijn nieuwe tandarts constateerde dat mijn voortanden er niet echt fraai uitzagen. En dat die fistel, nu nog niet, maar op termijn wel, voor problemen zou kunnen zorgen. Een zesdelige brug was ...
Meer lezen