De beslissing

En nog lukte het me om de beslissing nog een paar jaar uit te stellen. 

De laatste druppel in de emmer viel tijdens een weekend weg met mijn jongste zoon in Berlijn. Op de tweede dag beet ik op zo'n lekker Duits broodje en krak. Weer had ik mijn facing in mijn hand. 

De laatste keer dat ik hem liet terugplakken had de tandarts al gezegd dat het "tandje" wat er nog zat er echt niet goed meer uitzag. Nu zag ik het zelf ook. En, ik moest nog een dag, met zoon die niet van enge dingen houd, op stap door Berlijn. En een tand zonder facing, dat ziet er best eng uit. 

Toen besloot ik dat het echt niet langer kon. Dat ik, zodra ik terug was in Nederland, een afspraak zou maken bij de tandarts om de facing terug te laten plakken, en met de paradontoloog om het traject tot vervanging van de voortanden in gang te zetten. 


Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Zonder tanden

Je gaat niet zonder voortanden de deur uit, had de parodontoloog beloofd. Dat gaan we je niet aandoen. Ter overbrugging krijg je een tijdelijke prothese (een plaatje) waaraan twee voortanden bevestigd zijn.   En dus ging ik een paar weken voor de operatie naar de tandtechnische praktijk voor het maken van een afdruk. Op basis van mijn tanden, en de bouw van mijn kaak, maakten ze een prachtig plaatje.  Na de operatie mocht die meteen in. En toen... paste hij niet. De hoeveelheid bot die vooral achter mijn tanden was bijgeplaatst betekende dat de vorm van mijn gehemelte veranderd was. Zoveel dat het niet mogelijk was het plaatje ter plekke bij te slijpen.  En dus ging ik toch zonder voortanden naar huis. Inmiddels was daar wel, wat misschien wel mijn grootste vriend is geworden het afgelopen jaar, corona. Dus ik vroeg maar gewoon een mondkapje en zei nog grappend "dat gaat nu minder opvallen, dat ik met een mondkapje loop".  Er ging nog iets mis, want de recepten ...
Meer lezen

Het verwijderen van mijn voortanden

Dat was in juni 2019. Maar van september tot februari geef ik erg veel onderwijs. Meestal bezoek ik ook nog een aantal congressen. Niet de periode waarin je je voortanden uit je mond laat slopen.  Eind februari van 2020 was het zover. Ik zag erg op tegen de operatie. Mijn ervaring met het trekken van tanden was er een van wrikken en trekken. Vier kiezen toen ik twaalf was, en toen mijn kaak te klein bleek voor al mijn tanden. Voor de beugel erin ging moesten er vier kiezen uit. In de loop van de jaren, nog twee verstandskiezen. In plaats van een gaatje vullen, gingen ze eruit op het moment dat ze problemen veroorzaakten.  En toen was er die ene kies, die opeens, tijdens het eten van een sateetje op een terras doormidden brak. De tandarts probeerde het restant te trekken, dat lukte niet helemaal, en toen naar de kaakchirurg die zonder verdoving het resterende deel uit mijn kaak viste.  Dit ging anders. Allereerst was er een goede verdoving, dat hielp. Daarna legde de parad...
Meer lezen

De acceptatiefase

Dus wachtte ik wel. Ondertussen wisselde ik van tandarts, want in de praktijk waar ik zat had ongeveer elk half jaar een andere tandarts. Elke keer weer het hele verhaal vertellen, want natuurlijk waren mijn voortanden en de "toestand" daarvan het eerste waar ze naar vroegen. Ergens rond mijn 18de was ik ook nog eens echt bang geworden voor tandartsbezoek. Ik ging al nooit met plezier, zoals de meeste mensen. Tijdens een reguliere controle constateerde mijn toenmalige tandarts (eentje met een mond vol met grote, porseleinen kronen) een gaatje in mijn verstandskies. Of hij die tand meteen maar even zou trekken. Ik stemde toe maar kreeg vervolgens een flinke paniekaanval in de stoel. Dat gevoel, en de angst voor een nieuwe paniekaanval nam ik de jaren daarna mee naar elke afspraak.   Ook mijn nieuwe tandarts constateerde dat mijn voortanden er niet echt fraai uitzagen. En dat die fistel, nu nog niet, maar op termijn wel, voor problemen zou kunnen zorgen. Een zesdelige brug was ...
Meer lezen